Kot burmski

Burma nie jest kotem, który tolerowuje ludzi — ona ich potrzebuje. Wita w drzwiach, prowadzi do kuchni, siada na kolanach przy każdej okazji, śpi pod kołdrą (jest ciepłolubna do przesady) i chodzi za wybranym człowiekiem z pokoju do pokoju, komentując miękkim, chrapliwym głosem (3/5). Aportuje jak pies, uczy się sztuczek szybciej niż większość psów (trening 5/5) i traktuje gości jak kolejne kolana do zajęcia — lęku przed obcymi w tej rasie praktycznie nie ma.

Z dziećmi jest wyjątkowa (5/5): cierpliwa, odporna na hałas, chętna do zabawy, a przy tym muskularna i nie tak krucha jak koty orientalne. Z innymi kotami i psami (4/5) dogaduje się dobrze, choć chce być w centrum. Ceną tej towarzyskości jest samotność, której burma nie znosi w stopniu większym niż jakikolwiek inny kot w bazie: sama przez 9 godzin dziennie staje się natarczywa, głośna, a bywa, że zaczyna niszczyć albo przestaje jeść. Hodowcy burm w Polsce sprzedają kocięta do domów, gdzie nikogo nie ma w ciągu dnia, tylko parami — i mają rację. Energia jest wysoka (4/5), ale nie chaotyczna: burma bawi się intensywnie, potem przychodzi się przytulić. Dojrzewa wolno, a kocięca żywiołowość zostaje jej do 3–4 lat.

Burma potrzebuje 2–3 sesji zabawy dziennie po 10–15 minut i — ważniejsze — kontaktu przez resztę dnia: może leżeć na biurku, gdy pracujecie, ale nie może być zamknięta w innym pokoju. Aport piłeczki po korytarzu, wędka z piórkami, zabawki logiczne z karmą, sztuczki na kliker (siad, daj łapę, obrót, wskakiwanie na ramię) — burma opanowuje wszystko w kilka dni i domaga się kolejnych. Spacery w szelkach są dla tej rasy dobrym pomysłem: burma lubi nowe miejsca i nie panikuje na dworze.

Dom: drapak z legowiskiem na górze (burma wspina się, ale nie jest akrobatą jak angora), półka przy oknie, ciepłe miejsca — koc na kaloryferze, poduszka na parapecie nad grzejnikiem; to kot, który szuka ciepła w każdej sytuacji, więc uwaga na kuchenkę i piekarnik. Okna i balkon osiatkowane; burma jest ufna i wyjdzie za każdym, kto otworzy drzwi. Kuweta w cichym miejscu, sprzątana codziennie. Wypuszczanie luzem — nie: burma podejdzie do obcego psa z tą samą ufnością, z jaką podchodzi do gości. Najlepszym „wyposażeniem” mieszkania dla burmy jest drugi kot — najlepiej druga burma, bo koty spokojniejszych ras bywają zmęczone jej natarczywością.

Burma jest zdrowa (4/5) i długowieczna (14–18 lat), z kilkoma obciążeniami, które zależą od linii hodowlanej i które można sprawdzić przed zakupem. Linie europejskie: hipokaliemia — dziedziczny spadek potasu we krwi, objawiający się u kociąt i młodych kotów osłabieniem mięśni, opadaniem głowy, trudnością w chodzeniu; jest test DNA i oboje rodziców nie mogą być nosicielami jednocześnie. Linie amerykańskie: zespół głowy burmskiej (BHD) — śmiertelna wada rozwojowa czaszki u kociąt, również z testem DNA. Hodowla w Felis Polonia (FIFe) prowadzi typ europejski i test na hipokaliemię jest standardem; zapytajcie o wynik.

Dwie sprawy nabyte są w tej rasie częstsze niż u innych kotów. Cukrzyca: burmy chorują na nią kilkakrotnie częściej (badania w Australii i Wielkiej Brytanii mówią o czterokrotnie wyższym ryzyku), zwykle po 8. roku życia i przy nadwadze — waga jest u tej rasy profilaktyką, a glukoza w corocznym badaniu krwi po 7. roku życia obowiązkiem. Zapalenie dziąseł i choroby przyzębia: szczotkowanie zębów od kocięcia, kontrola raz w roku. Do tego kardiomiopatia (echo serca rodziców), zespół bólu ustno-twarzowego (FOPS — napadowy ból pyszczka, rzadki, specyficzny dla burm) i skłonność do kamicy szczawianowej. Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, po 7. roku życia krew i mocz co roku.

Szata burmy to najprostsza okrywa w bazie (pielęgnacja 1/5): krótki, cienki, satynowy włos bez podszerstka, przylegający do ciała i lśniący jak jedwab. Gumowa rękawica raz w tygodniu, przetarcie zamszem dla połysku przed wystawą — i to wszystko; linienie jest niemal niezauważalne (1/5), co w połączeniu z niską ilością sierści w domu sprawia, że burma bywa polecana alergikom (z zastrzeżeniem, że alergenem jest ślina i naskórek, nie włos — test w domu hodowcy przed zakupem). Kąpiel zbędna.

Za to trzy rzeczy wymagają regularności. Zęby: burma ma skłonność do zapalenia dziąseł i chorób przyzębia — szczotkowanie 3 razy w tygodniu pastą dla kotów, przyzwyczajanie od kocięcia (burma daje się tego nauczyć za przysmaki), karma stomatologiczna, kontrola i w razie potrzeby sanacja u lekarza. Waga: co miesiąc na wadze, bo cukrzyca u tej rasy idzie za nadwagą. Ciepło: burma marznie łatwo i szuka ciepła — zimą sprawdzajcie, czy nie śpi na piekarniku ani między grzejnikiem a zasłoną. Oczy złociste, bez skłonności do łzawienia; uszy kontrola raz w tygodniu; pazury co 2–3 tygodnie u kota niewychodzącego. Kuweta: burma jest w niej czysta, ale wybredna wobec zapachu.

Kot burmski o wadze 4–5 kg potrzebuje około 210–260 kcal dziennie po kastracji: 60–75 g suchej karmy lub 260–310 g mokrej. Ze względu na skłonność rasy do cukrzycy skład ma znaczenie większe niż u innych kotów: karma wysokobiałkowa (min. 35–40 % białka zwierzęcego w suchej), niskowęglowodanowa, z mięsem na pierwszym miejscu; karma mokra jako połowa lub więcej dawki, bo ma naturalnie mniej węglowodanów niż sucha i nawadnia (kamica szczawianowa w rasie). Karmy „light” z dużą ilością zbóż i błonnika są u burmy złym pomysłem — chudnie od mniejszej porcji dobrej karmy, nie od gorszej.

Burma je chętnie i tyje łatwo, a muskularna budowa maskuje nadwagę: sprawdzajcie żebra dłońmi i ważcie kota co miesiąc; przyrost 200 g to sygnał do korekty porcji o 10 %. Porcje odmierzane wagą, 3–4 posiłki dziennie, część z zabawek logicznych — burma lubi zdobywać jedzenie. Przysmaki maksymalnie 10 % kalorii dnia i wyłącznie mięsne. Kalkulator porcji przeliczy dawkę na wagę i wiek waszego kota, z uwzględnieniem kastracji.