Kot japoński bobtail

Japoński bobtail to kot, który uczestniczy w życiu domu jak pies: wita w drzwiach, prowadzi do kuchni, siada na kolanach przy każdej okazji, aportuje (przynosi zabawkę i kładzie pod nogami, dopóki nie przestaniecie rzucać) i chodzi za wybranym człowiekiem z pokoju do pokoju. Przywiązuje się do całej rodziny (towarzyskość 5/5), a wobec obcych jest ufny i ciekawski. Ma charakterystyczny głos: cichy (2/5), ale melodyjny, o wielu tonach, i używa go do „rozmowy” — hodowcy mówią, że bobtail śpiewa.

Z dziećmi radzi sobie znakomicie (5/5): jest cierpliwy, lubi aktywną zabawę i nie jest kruchy mimo smukłej sylwetki. Z innymi kotami i psami dogaduje się dobrze (4/5), a najlepiej z drugim bobtailem — w Japonii żyły w grupach i w hodowlach nadal tak jest. Samotność znosi źle: to kot, który potrzebuje towarzystwa, i sam przez 9 godzin dziennie staje się natarczywy albo apatyczny; hodowcy sprzedają kocięta do pustych w dzień domów parami. Energia 4/5: skacze wysoko i daleko (długie tylne łapy), biega po mieszkaniu, bawi się wodą w misce, potem przychodzi się przytulić. Inteligencja 5/5 to kot, który otwiera drzwi, szuflady i rozwiązuje zabawki logiczne szybciej, niż zdążycie je napełnić.

Bobtail potrzebuje 3 sesji zabawy dziennie po 10–15 minut i kontaktu przez resztę dnia. Trening 5/5 to najwyższa ocena w bazie: kliker, sztuczki (siad, daj łapę, obrót, skok przez obręcz), aport, spacery w szelkach, tor przeszkód — bobtail opanowuje wszystko w kilka dni i domaga się kolejnych zadań; w Japonii i USA startuje w kocim agility. Zabawki logiczne z karmą są dla niego naturalnym sposobem jedzenia.

Dom: pionowy — drapak pod sufit, półki ścienne, hamak przy oknie; bobtail skacze wysoko dzięki długim tylnym łapom i lubi obserwować z góry. Drapak poziomy z sizalu. Woda: bobtail bawi się nią w misce i umywalce, więc fontanna na tacy i zamknięta klapa toalety. Kuwetę czyśćcie codziennie; brudnej ten kot nie użyje. Zabezpieczcie okna i balkon: kot jest ufny i nie ocenia ryzyka. Szafki na zamek dziecięcy, bo uczy się je otwierać. Wypuszczanie luzem — nie: kot bez lęku przed ludźmi i psami nie przeżyje długo na zewnątrz; osiatkowany ogród lub szelki, które bobtail przyjmuje bez problemu. Najlepszym wyposażeniem jest drugi kot.

Japoński bobtail jest jedną z najzdrowszych ras w bazie (5/5): rasa naturalna, kształtowana przez tysiąc lat bez ingerencji hodowlanej, bez ekstremalnych cech budowy, o długim życiu (14–18 lat). Kluczowe jest to, czym się różni od manxa: gen krótkiego ogona u bobtaila jest recesywny (kocię musi dostać go od obojga rodziców, więc wszystkie kocięta w miocie mają krótki ogon), nie jest śmiertelny w podwójnej dawce i nie dotyczy pozostałych kręgów — nie ma zespołu Manxa, rozszczepu kręgosłupa ani problemów z pęcherzem i jelitami. Ogon-pompon to kilka załamanych, zrośniętych kręgów, które nie bolą i nie wymagają żadnej opieki; nie należy go tylko prostować ani ciągnąć, bo zrośnięte kręgi się nie ruszają.

Lista obciążeń dziedzicznych jest praktycznie pusta. Rozsądny hodowca robi rodzicom echo serca (HCM, jak u każdej rasy) i badanie FIV/FeLV; wąska pula genów poza Japonią (rasa jest rzadka) to argument, żeby zapytać o współczynnik inbredu i o import. Poza tym bobtail choruje na to, na co chorują wszystkie koty: nadwaga po kastracji (rzadka przy energii 4/5), nerki u seniorów (badanie krwi i moczu co roku od 7. roku życia), zęby (kontrola raz w roku). Szczepienia, odrobaczanie jak u kota domowego. Umaszczenie mi-ke (trójkolorowe) występuje niemal wyłącznie u kotek — kocur mi-ke jest genetyczną rzadkością (XXY) i zwykle bezpłodny.

Szata bobtaila jest jedwabista i przylegająca, bez podszerstka — także u odmiany długowłosej, której włos jest dłuższy na kryzie, brzuchu, „portkach” i ogonie, ale równie cienki. Grzebień o rzadkich zębach raz w tygodniu (pielęgnacja 2/5), u długowłosego 2 razy; linienie niewielkie (2/5) i bez sezonowych lawin, bo nie ma podszerstka. Kołtuny są rzadkie. Kąpiel zbędna poza wystawami, choć bobtail wodę lubi i zniesie ją bez dramatu.

Ogon: pompon z załamanych kręgów jest zrośnięty i nieruchomy w większości, porusza się tylko u nasady — czyszczenie jak reszty szaty, bez prostowania i ciągnięcia. U odmiany długowłosej sierść na pomponie tworzy „chryzantemę”, którą hodowcy wystawowi puszą grzebieniem; w domu wystarczy przeczesać. Oczy skośne, duże, bez skłonności do łzawienia. Uszy: cotygodniowa kontrola. Pazury co 2–3 tygodnie — kot wysoko skaczący potrzebuje sizalu, inaczej wybierze oparcie kanapy. Zęby: coroczny przegląd, a na co dzień pasta dla kotów albo granulka stomatologiczna. Umaszczenie: wszystkie z wyjątkiem point i ticked (FIFe); najbardziej cenione mi-ke (biały z rudym i czarnym) i dwukolorowe z przewagą bieli.

Bobtail o wadze 3,5–4 kg potrzebuje około 200–250 kcal dziennie po kastracji: 55–70 g suchej karmy lub 250–300 g mokrej. Skład: mięso na pierwszym miejscu, białko zwierzęce co najmniej 35 % w karmie suchej (smukły, aktywny kot potrzebuje go na mięśnie), tauryna, umiarkowany tłuszcz, karma mokra jako połowa dawki dla nawodnienia nerek przez 14–18 lat życia.

Bobtail rzadko tyje, ale lubi rytuał jedzenia i traktuje zdobywanie karmy jak grę: zabawki logiczne, kule z otworami, miski spowalniające w 3–4 porcjach dziennie zajmują mu głowę i zużywają energię. Fontanna zamiast miski: kot pije więcej i traktuje ją jak zabawkę. Ważcie kota raz w miesiącu; przy 4 kg spadek 200 g to 5 % i wcześniejszy sygnał choroby niż jakikolwiek objaw. Przysmaki mięsne maksymalnie 10 % kalorii dnia, najlepiej jako nagrody w treningu, bo bobtail trenuje dużo. Kalkulator porcji przeliczy dawkę na wagę, wiek i status po kastracji — dla aktywnego bobtaila wybierzcie górną granicę widełek.