Kot singapurski (Singapura)

Singapura jest małym kotem o wielkiej ciekawości. Chce widzieć, co się dzieje, i to z bliska: siedzi na ramieniu przy gotowaniu, wchodzi do każdej otwartej szafki, sprawdza torby z zakupami i zasypia na klawiaturze. Przywiązuje się do domowników mocno (5/5), ale nie natarczywie — nie domaga się głosem (głośność 1/5, najniższa w bazie; miauczy cicho i rzadko), tylko po prostu jest obok. Wobec obcych jest ostrożna przez pierwsze minuty, potem ciekawska.

Z dziećmi radzi sobie dobrze (4/5) pod jednym warunkiem: dzieci muszą być na tyle duże, żeby nie podnosić i nie ściskać kota ważącego 2–3 kg — singapura jest krucha i w rodzinie z maluchami wymaga nadzoru nie ze względu na swój temperament, tylko na swoją wagę. Z innymi kotami i spokojnymi psami dogaduje się (4/5), najlepiej z drugą singapurą lub innym łagodnym kotem; z dużym, pobudliwym psem to zły pomysł. Samotność znosi przeciętnie — drugi kot jest u tej rasy dobrym rozwiązaniem, bo singapura potrzebuje towarzystwa, a hodowcy często sprzedają kocięta parami. Jest ciepłolubna do przesady: śpi pod kołdrą, na kaloryferze, w słońcu, i w chłodnym domu staje się mniej aktywna. Energia 4/5 to kot, który biega i wspina się, ale o rozmiarze, który nie robi w domu szkód.

Singapura potrzebuje 2–3 sesji zabawy dziennie po 10 minut — wędka z piórkami, mała piłeczka, zabawki logiczne w rozmiarze dla małego kota — i przede wszystkim udziału w życiu domu, bo to kot, który bawi się tym, co robicie. Uczy się chętnie (4/5): przywołanie, siad, wejście do transportera, spacery w szelkach po ogrodzie w ciepłe dni (szelki w rozmiarze dla kociąt). Wspina się i skacze zaskakująco wysoko jak na 2,5 kg, więc drapak pod sufit jest dla niej równie ważny, jak dla dużych ras.

Dom: pionowy, z ciepłymi miejscami — legowisko przy kaloryferze, domek-jaskinia, koc na kanapie; mały kot szybko traci ciepło i zimą w chłodnym mieszkaniu przestaje się bawić. Okna i balkon osiatkowane siatką o małych oczkach: singapura przeciśnie się przez oczko, przez które nie przejdzie kot 5-kilogramowy, i to samo dotyczy szpar za meblami i uchylonych okien. Kuweta może być mniejsza i z niską krawędzią — kociak-rozmiar wystarcza dorosłej singapurze. Wypuszczanie luzem — nie: kot tej wielkości jest zdobyczą dla psa, lisa, a nawet dużego ptaka drapieżnego. Uważajcie na drzwi, pralkę i szuflady: singapura wchodzi wszędzie i nie waży dość, żeby ją usłyszeć.

Singapura jest zdrowa (4/5) i długowieczna (14–18 lat), z jednym istotnym obciążeniem dziedzicznym i jednym problemem hodowlanym. Niedobór kinazy pirogronianowej (PK-def) — dziedziczna, nawracająca anemia hemolityczna: kot okresowo słabnie, ma blade dziąsła, potem wraca do formy; test DNA istnieje i oboje rodziców nie mogą być nosicielami jednocześnie. W hodowlach Felis Polonia (FIFe) to standard; proście o wyniki. Problem hodowlany: bezwładność macicy u kotek — singapury rodzą małe mioty (2–3 kocięta) i często wymagają cesarskiego cięcia, co wraz z niewielką populacją wyjaśnia cenę i kolejki. Nie ma to znaczenia dla kota po kastracji, ale ma dla oceny hodowli: hodowca, który „ma zawsze kocięta”, jest podejrzany.

Wąska pula genów: rasa wywodzi się od kilku kotów, więc warto zapytać hodowcę o współczynnik inbredu i o import z innych linii. Kardiomiopatia (HCM) — echo serca rodziców. Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, zęby (kontrola raz w roku — małe koty mają stłoczone zęby i kamień), po 7. roku życia badanie krwi i moczu co roku. Dwie uwagi specyficzne dla wagi: dawki leków, odrobaczania i preparatów przeciw pasożytom muszą być liczone dla kota 2–3-kilogramowego (pipeta „dla kota do 4 kg” bywa za duża dla kotki 1,8 kg — pytajcie lekarza), a hipotermia po narkozie jest u tak małego zwierzęcia realnym ryzykiem.

Szata singapury jest krótka, cienka i przylegająca, bez podszerstka — pielęgnacja 1/5, linienie 1/5: gumowa rękawica raz w tygodniu wystarcza, kąpiel jest zbędna. Umaszczenie sepia agouti dojrzewa miesiącami: kocię rodzi się ciemniejsze, z pręgami na łapach i pyszczku, a docelowy kolor kości słoniowej z brązowym tickingiem widać w wieku roku–dwóch. Pręgi na wewnętrznej stronie łap zostają i są zgodne ze wzorcem.

Więcej uwagi wymaga ciepło i skala. Singapura marznie: ocieplane legowisko, koc, zimą sprawdzanie, czy nie śpi na piekarniku. Pazury co 2–3 tygodnie, cążkami w rozmiarze dla kociąt. Uszy duże, kontrola raz w tygodniu. Oczy duże, bez skłonności do łzawienia. Zęby: szczotkowanie 2–3 razy w tygodniu — stłoczone zęby w małej szczęce zbierają kamień szybciej — i kontrola raz w roku. Obroża: tylko z zapięciem bezpieczeństwa i w rozmiarze dla kociąt, a najlepiej wcale (chip wystarczy). Transporter: mały, z miękkim kocem, bo w dużym singapura ślizga się po podłodze przy hamowaniu. Ważcie kota co miesiąc na wadze kuchennej — przy 2,5 kg każde 100 g to 4 % i granica między zdrowym kotem a problemem jest wąska.

Singapura o wadze 2,5–3 kg potrzebuje około 150–190 kcal dziennie po kastracji — 40–55 g suchej karmy lub 180–230 g mokrej — i przy tak małych ilościach dokładność ma znaczenie: 10 g karmy więcej dziennie to w skali roku kilogram kota, czyli 40 % masy ciała. Odmierzajcie wagą kuchenną, nie miarką. Na etykiecie mięso na pierwszym miejscu, a białka zwierzęcego co najmniej 35 % w suchej, tauryna, mała granulka (duża jest dla singapury niewygodna), karma mokra jako połowa dawki.

Porcje w 4–5 małych posiłkach: mały kot ma mały żołądek i szybki metabolizm, a przy skłonności do anemii (PK-def w rasie) regularne jedzenie jest ważne. Zabawki logiczne w rozmiarze dla kociąt. Miska płaska i niska; woda w kilku miejscach. Przysmaki: przy 150 kcal dziennie 10 % to 15 kcal — trzy kawałki suszonego mięsa, nie garść. Ważcie kota co miesiąc; spadek 100 g przy 2,5 kg to sygnał do wizyty (zęby, pasożyty, anemia), nie do zwiększenia porcji na własną rękę. Kalkulator porcji przeliczy dawkę na wagę, wiek i status po kastracji — dla singapury wynik będzie mały i to jest prawidłowe.