Chart angielski (Greyhound)

Greyhound to pies o dwóch prędkościach: 70 km/h na torze i zero w domu. Przez wieki selekcjonowano go pod jedno zadanie — krótki pościg wzrokiem za zwierzyną — i wszystko poza tym zadaniem robi oszczędnie. Nie pilnuje domu (głośność 1/5, obcych wita obojętnie), nie domaga się zabawy co godzinę i nie chodzi za człowiekiem po mieszkaniu. Jest za to bardzo czuły w kontakcie: opiera głowę na kolanach, wciska się na kanapę, lubi być głaskany długo i powoli.

Z dziećmi radzi sobie dobrze (4/5), pod warunkiem że dzieci nie wchodzą na jego legowisko — greyhoundy po torze często nigdy nie dzieliły przestrzeni z człowiekiem i śpiący pies może się przestraszyć dotyku. Uczcie dzieci zasady „śpiącego się nie budzi”, a problemów nie będzie. Z innymi psami jest towarzyski (4/5), zwłaszcza z chartami, ale mały biały piesek biegnący w oddali może w nim włączyć pościg — instynkt jest silniejszy niż wychowanie. Z kotami bywa różnie: część greyhoundów żyje z kotami bez problemu, część nie da się z nimi połączyć nigdy; fundacje adopcyjne testują psy pod tym kątem (tzw. cat-testing) i warto z tego skorzystać.

Mniej, niż wynika z jego sylwetki. Dorosły greyhound potrzebuje dwóch spacerów po 20–30 minut i dwóch–trzech razy w tygodniu możliwości biegu na ogrodzonym terenie. Sprint trwa 30–60 sekund, potem pies sam zwalnia. Długie biegi przy rowerze nie są dla niego — to sprinter o mięśniach do wybuchu, nie do wytrzymałości, i po kilku kilometrach truchtu jest bardziej zmęczony niż husky po dwudziestu.

Poza ogrodzeniem greyhound chodzi na smyczy. Nie dlatego, że ucieka, tylko dlatego, że na widok sarny czy kota znika w trzy sekundy, a przy 70 km/h nie ma szansy zareagować na samochód. Przywołanie ćwiczcie na długiej lince, ale nie traktujcie go jako zabezpieczenia — u chartów to zawsze loteria. Szkolenie: greyhound uczy się umiarkowanie (3/5) i jest bardzo wrażliwy na ton głosu; podniesiony głos wystarczy, żeby na kilka dni wycofał się z kontaktu. Pracujcie krótko, na jedzenie, bez powtarzania komendy w kółko. Pies z toru będzie musiał nauczyć się od zera schodów, szklanych drzwi, lustra i tego, że w domu można się położyć na czymś miękkim — to trwa 2–6 tygodni i jest bardziej adaptacją niż treningiem.

Greyhound jest zdrowy jak na dużego psa (4/5), ale ma kilka cech, o których lekarz weterynarii spoza chartów może nie pamiętać. Po pierwsze fizjologia: ma wyższy hematokryt i liczbę erytrocytów, niższą liczbę płytek i niższe stężenie hormonów tarczycy niż inne rasy — wyniki, które u labradora oznaczałyby chorobę, u greyhounda są normą. Po drugie narkoza: 3–5 % tkanki tłuszczowej i specyficzny metabolizm wątrobowy sprawiają, że starsze barbiturany wybudzały się u niego godzinami; nowoczesne protokoły (propofol, znieczulenie wziewne) są bezpieczne, ale trzeba o rasie powiedzieć przed zabiegiem.

Najgroźniejsze choroby to skręt żołądka (głęboka klatka piersiowa — dwa mniejsze posiłki, spokój po jedzeniu, znajomość objawów) i osteosarcoma, czyli nowotwór kości, na który greyhoundy chorują częściej niż większość ras; kulawizna u psa po 7. roku życia to zawsze powód do zdjęcia RTG, nie do czekania. Badania hodowlane w ZKwP to badanie serca i profil DNA na neuropatię greyhoundów (GN) — chorobę nerwów, która ujawnia się u szczeniąt w wieku 3–9 miesięcy; obydwoje rodziców muszą być wolni albo najwyżej jedno nosicielem. U psów po torze dochodzi kamień nazębny (zła dieta na torze), stare kontuzje palców i nadgarstków oraz blizny — to nie są wady, tylko historia.

Szata greyhounda to jedna warstwa krótkiego, cienkiego włosa bez podszerstka: wystarczy gumowa rękawica raz w tygodniu, a kąpiel raz na 2–3 miesiące. Linienie jest niewielkie (2/5), zapach psa niemal żaden. Problemem nie jest sierść, tylko to, co pod nią — skóra greyhounda jest cienka jak papier i rozcina się na gałęziach, drucianych siatkach i pazurach innych psów. Rana, która u owczarka byłaby zadrapaniem, u greyhounda wymaga szycia; w apteczce trzymajcie środek do przemywania i bandaż samoprzylepny.

Drugi temat to ciepło. Przy tak małej ilości tłuszczu greyhound marznie już poniżej 5 °C i na deszczu — polarowa derka jesienią, ocieplana zimą to nie moda, tylko potrzeba, a w domu potrzebuje miękkiego legowiska, bo na twardej podłodze robią mu się odleżyny na łokciach i biodrach. Latem odwrotnie: ciemno umaszczone psy szybko się przegrzewają i nie powinny biegać w upał. Pazury rosną szybko i szybko się nie ścierają, bo greyhound mało chodzi po twardym — obcinanie co 2–3 tygodnie. Zęby: u byłych psów wyścigowych szczotkowanie 3–4 razy w tygodniu i kontrola stomatologiczna raz w roku to podstawa, bo kamień ma często już przy adopcji.

Greyhound o wadze 30–35 kg potrzebuje około 1 400–1 700 kcal dziennie, czyli 400–500 g suchej karmy o gęstości 350 kcal/100 g — mniej, niż sugerowałby jego wzrost, bo poza sprintami mało się rusza. Wybierajcie karmę dla dużych ras z 26–30 % białka i umiarkowanym tłuszczem; pies wyścigowy jadł diety wysokobiałkowe, ale w domu taki nadmiar tylko obciąża nerki. Prawidłowo odżywiony greyhound ma widoczne trzy–cztery ostatnie żebra i wyraźnie zarysowane kości biodrowe. To nie jest chudy pies — to jest chart, i lekarz spoza rasy czasem go „dokarmia” do figury labradora, co kończy się przeciążeniem stawów i serca.

Ze względu na ryzyko skrętu żołądka dzielcie dawkę na dwa posiłki, nie pozwalajcie na bieg godzinę przed i po jedzeniu i nie stawiajcie miski na wysokim stojaku (badania nie potwierdzają, żeby pomagał). Woda zawsze dostępna. Nasz kalkulator porcji liczy dawkę z wagi i aktywności — dla greyhounda ustawcie aktywność na „niską”, nawet jeśli dwa razy w tygodniu biega jak rakieta.