Wyżeł niemiecki szorstkowłosy

Drahthaar różni się od vizsli czy setera angielskiego tym, że jest bardziej samodzielny, bardziej twardy i bardziej stróżujący. Wobec opiekuna jest oddany i skupiony — to pies jednej osoby, z którą pracuje — ale nie przylepny; wobec rodziny przyjazny, wobec obcych rezerwowany do granicy nieufności, jeśli nie był socjalizowany. Zgłasza gościa, obserwuje, pilnuje. Z dziećmi z własnego domu dogaduje się dobrze, choć energia i masa młodego psa wymagają nadzoru. Wobec obcych psów bywa dominujący; kot, króliki i drób to zwierzyna, chyba że dorastali razem.

Instynkt łowiecki jest w pełni sprawny i wszechstronny: drahthaar wystawia, tropi, aportuje i głosi — a bez ujścia dla tych zachowań w domu bywa nerwowy, szczekliwy i niszczący. Jest twardy i wytrzymały, z wysokim progiem bólu i tolerancją na warunki, ale wrażliwy na niesprawiedliwość — przemoc daje psa, który przestaje współpracować.

Rasa ma 2/5 dla początkujących i 1/5 dla mieszkania: to pies dla myśliwego lub osoby, która codziennie zapewni mu pracę węchową w terenie. Dla rodziny szukającej dużego psa do towarzystwa jest za dużo psa i za dużo instynktu.

Drahthaar uczy się szybko i lubi pracę, ale jest samodzielny — wykonuje polecenia, w których widzi sens, i testuje niekonsekwencję. Trening pozytywny, konsekwentny, z jasnymi zasadami od pierwszego dnia; szkoła dla szczeniąt i socjalizacja w pierwszym roku (ludzie, psy, miasto, strzały, woda) są obowiązkowe, bo rezerwa wobec obcych bez socjalizacji zamienia się w nieufność. Przywołanie ćwicz od pierwszego dnia, w terenie z ptactwem długa linka — instynkt wystawiania jest silniejszy niż komenda.

Ruch: 2 godziny dziennie, z czego znaczna część w terenie z pracą węchową. Dla myśliwego drahthaar jest partnerem do wszystkiego: pole, las, woda, tropienie postrzałków. Dla nie-myśliwego: nosework, mantrailing, tropienie sportowe, próby polowe bez strzału, dummy (aport atrap), canicross, bikejöring, dogtrekking — coś węchowego codziennie i coś biegowego. Intensywny sport po 14.–16. miesiąca.

Mieszkanie odpada; dom z ogrodem daje teren do pilnowania, ale nie zastępuje wyjścia w teren. Zanim kupisz szczeniaka, przejdź się z myśliwym pracującym z drahthaarem — to pokazuje, ile pracy jest w tym psie.

Drahthaar jest rasą hodowaną pod kątem użytkowości, z rygorystycznymi próbami pracy w Niemczech, i zdrowie ma dobre: 12–14 lat życia, wytrzymałość, odporność na warunki. Do sprawdzenia w hodowli: choroba von Willebranda typu II — zaburzenie krzepnięcia, które ujawnia się przedłużonym krwawieniem po zabiegu lub skaleczeniu; test DNA istnieje, rodzice powinni być przebadani. Dysplazja stawów biodrowych — prześwietlenia HD A/B, wolny wzrost szczeniaka. Osteochondroza (OCD) barków i łokci u szybko rosnących szczeniąt — bez skoków i przeciążeń do 14. miesiąca, bez suplementów wapnia.

Niedoczynność tarczycy w średnim wieku — badanie T4 przy tyciu i przerzedzeniu sierści. Oczy: entropium i ektropium zdarzają się, badanie okulistyczne rodziców. Skręt żołądka (GDV) — głęboka klatka, praca w terenie — dwa posiłki, spokój po jedzeniu, żadnego posiłku przed polowaniem.

Profilaktyka pracująca: kleszcze cały sezon, przegląd łap, uszu i brody po każdym wyjściu w teren (ości traw, ciernie, kleszcze), sprawdzanie skóry pod druciastą szatą. Uszy opadające, owłosione — zapalenia ucha u psa pływającego bez suszenia są codziennością.

Szata drahthaara to twardy, druciasty, przylegający włos okrywowy o długości 2–4 cm i gęsty, wodoodporny podszerstek — kombinacja, która chroni przed cierniami, zimnem i wodą. Szczotkowanie raz w tygodniu szczotką druciana; w sezonie linienia (umiarkowane, 2/5) dwa razy. Dwa–trzy razy w roku lekkie trymowanie ręczne (wyrywanie martwego włosa) utrzymuje twardość szaty; strzyżenie maszynką mięknie ją i pozbawia funkcji ochronnej — u psa pracującego to realna strata.

Broda i brwi: przetarcie brody po posiłku i piciu, bo zbiera wodę, jedzenie i błoto; sprawdzanie brwi i brody po polowaniu pod kątem ości traw i cierni. Kąpiel kilka razy w roku; szata jest samoczyszcząca, a błoto po wyschnięciu wykrusza się.

Uszy opadające, owłosione — przegląd dwa razy w tygodniu, suszenie po pływaniu, wyskubanie włosów z kanału przy trymowaniu. Pazury u biegającego psa ścierają się same; kontroluj co miesiąc. Zęby dwa razy w tygodniu. Po każdym wyjściu w teren: przegląd łap (opuszki, przestrzenie między palcami), pach i brzucha pod kątem kleszczy i skaleczeń.

Drahthaar przy 2 godzinach pracy dziennie, a w sezonie polowań przy całodziennej, potrzebuje karmy z wysoką zawartością białka zwierzęcego i tłuszczu (typ active/performance), w dwóch posiłkach, z godziną spokoju po każdym — profilaktyka skrętu żołądka jest przy głębokiej klatce bezwzględna. Przed polowaniem pies idzie na czczo lub po lekkim posiłku kilka godzin wcześniej; główny posiłek po powrocie i odpoczynku.

Szczeniak rośnie do 14.–16. miesiąca; karma dla szczeniąt ras dużych z kontrolowanym wapniem, bez suplementów — u tej rasy osteochondroza ze zbyt szybkiego wzrostu jest realnym ryzykiem. Kondycja dorosłego: żebra wyczuwalne, talia widoczna z góry, mięśnie widoczne — drahthaar ma być suchy i atletyczny.

W sezonie polowań i zimą, przy pracy w wodzie i mrozie, kaloryczność można podnieść o 20–30 %; poza sezonem wrócić do normy, bo drahthaar bez pracy tyje jak każdy pies. Miesięczny koszt utrzymania to 400–650 zł, głównie karma.